Renk görme taraması, bir kişinin renkleri güvenilir biçimde ayırt edip etmediğini kontrol etmenin hızlı ve standartlaştırılmış bir yoludur. En bilinen yöntem psödoizokromatik kartları kullanır - içindeki sayıyı yalnızca tipik renk algısına sahip kişilerin görebildiği, noktalardan oluşan daireler. Bu prensip 1917'de Dr. Shinobu Ishihara tarafından yayımlanmıştır ve kırmızı-yeşil tarama için hâlâ dünya standardıdır.
IshiharaPro bu prensibi çevrimiçine taşır. Kartlar her oturum için yeniden üretilir, yanıtlar sunucuda puanlanır ve sonuç net bir geçti, kaldı veya belirsizdir - sonuç net olmadığında bir göz sağlığı uzmanına başvurma önerisiyle birlikte. Bu bir taramadır, tanı değildir: kimin muayene edilmesi gerektiğini söyler, hangi rahatsızlığa sahip olduğunu değil.
Erkeklerin yaklaşık %8'i ve kadınların %0,5'i bir tür renk görme bozukluğuyla yaşamaktadır. Çoğu bunu o kadar iyi telafi eder ki ne kendileri ne de işverenleri fark eder - ta ki bir görev kırmızı kabloyu yeşilinden ayırt etmeye bağlı olana kadar. Bu yüzden işe alımda yapılandırılmış tarama, güvenlik açısından kritik sektörlerde standart uygulama hâline gelmektedir.
Profesyonel sürücüler
Trafik ışıkları, fren lambaları, işaretler. Sürücü sağlık değerlendirmeleri çoğu ülkede renk görmeyi de kapsar.
Elektrikçiler ve teknisyenler
Kablo renk kodları bir güvenlik sistemidir. Bunları yanlış okumak ekipmanı ve hayatları riske atar.
Demiryolu ve havacılık personeli
Sinyaller, pist ışıkları ve kontrol panelleri renge dayanır. Düzenleyici kurumlar doğrulanmış renk görme ister.
Kalite kontrol operatörleri
Renk derecelendirme, ekran denetimi, boya eşleştirme - bozukluğu olan bir gözün göremediği sapmalar paraya mal olur.
Sağlık ve laboratuvar personeli
Test şeritleri, boyanmış örnekler ve alarm renkleri klinik anlam taşır.
Kontrol odası operatörleri
SCADA ekranları ve alarm durumları gelenek gereği renk kodludur. Kırmızı asla gri görünmemelidir.
